Dag 7: Het noordwestelijkste puntje van de Verenigde Staten

Op advies van de receptioniste van ons hotel hebben we vanmorgen de scenic route langs de kust gereden, van Port Angeles naar Cape Flattery. We hadden haar namelijk gevraagd waar we de beste kans zouden hebben op het spotten van walvissen.

De route leidt langs de zee met diverse uitzichtpunten voor het spotten van 'sealife', de zogenoemde 'whale trail'. Helaas hadden we tijdens de route geen succes maar de uitzichten waren prachtig en we konden Vancouver Island zien liggen aan de overkant.

De route eindigde bij Cape Flattery, het uiterste puntje van de Verenigde Staten (Alaska uitgezonderd). Daar leidde een korte wandeling door een fascinerend regenwoud met bomen in allerlei vreemde vormen. 

Bijna aangekomen bij het laatste uitzichtpunt zag Erik opeens een orka niet ver van ons vandaan langs de kust zwemmen. Met een snelle sprint klommen we het platform op en zagen we onder ons een groep van 4 orka's passeren. Helaas waren we net te laat om een foto te maken maar we waren inmiddels vol vertrouwen dat we wellicht nog meer zouden zien. 

En ja hoor, ons wachten werd beloond en al gauw passeerde er opnieuw een groep met wel 6 orka's die we dit keer wel wisten vast te leggen. 

Behalve orka's hebben we verschillende scholen met dolfijnen voorbij zien zwemmen en vlak voor ons stak er opeens een kopje van een zeeleeuw boven water. Ongelooflijk, wat hadden we weer alle geluk van de wereld. 

Orka's

Orka

Orka's

Dolfijnen

Zeeleeuw

Cape Flattery Lighthouse 

Bald eagle

Op de heenweg waren we onderweg gestopt bij een lokaal, onooglijk buurtwinkeltje in een klein gehucht. Toen we door de etalage spiekten kwam de eigenaresse al naar buiten om ons welkom te heten. Ondanks onze twijfel besloten we op haar uitnodiging in te gaan en dat pakte verrassend uit. 

De winkel was een allegaartje van van alles wat, het functioneerde als supermarkt, eetgelegenheid ontmoetingsplek met gelegenheid tot het doen van spelletjes en het maken van muziek. Terwijl Erik, Wil en Annemarie de laatste stukjes van een legpuzzel in elkaar zetten, speelde Ab een stukje op een oude piano met een staande ovatie na afloop.

Door deze bijzondere ervaring besloten we op de weg terug om hier te gaan eten alvorens door te rijden na Forks. Ons bezoek werd zo gewaardeerd dat de eigenaresse ons na afloop een knuffel gaf en ons buiten uit kwam zwaaien. 

Een stukje muziek terwijl we wachten op ons e

Gezamenlijk aan de legpuzzel

Dag 6: Hoogtepunten

Ons verblijf in Port Townsend zit er alweer op en voor vandaag hadden we slechts een kort ritje voor de boeg. Dit pakte echter iets anders uit want onderweg kwamen we vast te zitten in een kilometerslange file. Aanleiding was een ernstig ongeluk en na een klein uurtje konden we onze reis voortzetten. Rond het middaguur kwamen we aan bij Olympic National Park waar we de scenic route namen naar 'Hurricane Ridge'. Hurricane Ridge is een bergkam gelegen in Olympic National Park; het weer in de bergen is erg onvoorspelbaar en het gebied staat bekend om zware windvlagen en stormen hetgeen de naam verklaard.

Via een 27 km lange en kronkelige weg kwamen we aan op de bestemming en hadden we een fantastisch en weids uitzicht over de Olympic Mountain Range, bestaande uit met sneeuw bedekte bergtoppen.

Daar begon ook onze wandeling van 6 km naar 'Hurricane Hill'. Via een klim van 200 meter leidde het pad naar het eindpunt op een hoogte van 1750 meter vanwaar we een 360 graden uitzicht hadden en zelfs Victoria (op Vancouver Island) konden zien liggen. Ondanks dat het een behoorlijk pittige klim was, lukten het Albert en Wilhelmien om de top te bereiken.

Onderweg genoten we van de wilde bergflora en de herten die ongestoord naast ons stonden te grazen en voor niks en niemand aan de kant gingen. 

We hebben de dag afgesloten met een heerlijke maaltijd bij de Mexicaan in Port Angeles.

Uitzicht op 'Strait of Juan de Fuca' en Vancouver Island 

De top gehaald!!!

Dag 5: Cultuur snuiven aan zee

Bij aankomst in Port Townsend viel meteen op dat het stadje bestaat uit veel oude, monumentale gebouwen en daarmee in tegenstelling tot veel plaatsen karakter uitademt. Port Townsend is een oud visserstadje gelegen aan de Puget Sound en veel gebouwen dateren uit de laat 19e eeuw, deels in Victoriaanse stijl. 

Op advies van een 'local' zijn we vanmorgen eerst naar Fort Worden gereden, een voormalige legerbasis dat nu als recreatiegebied toegankelijk is. Vanaf de vuurtoren hebben we een strandwandeling gemaakt en onderweg waren we druk met het zoeken naar stenen en schelpen.    

Eenmaal aangekomen bij de pier raakten we in gesprek met twee mannen die druk bezig waren met het vangen van krabben. In ons bijzijn haalden ze hun 'buit' binnen en gaven ze uitleg over de werkwijze en daarbij geldende regels. Dat was leuke en leerzame ontmoeting. Elke keer wanneer de krab niet voldeed aan de wettelijke eisen, werd onder luid gejuich van Annemarie de krab weer terug in zee gegooid. 

Na een welverdiend kop koffie met wat lekkers begonnen we aan onze stadswandeling die ons leidde langs diverse, historische gebouwen. Onderweg kwamen we verschillende herten tegen die ongestoord tussen de huizen liepen. Na alle regen van gisteren was het vandaag een fantastische dag met veel zon. Port Townsend is een bezoek meer dan waard.